Succesverhalen van de Schrijfmarathon


Over mensenrechten en meer

Ook dit jaar schrijven naar verwachting tienduizenden mensen wereldwijd brieven tijdens de Schrijfmarathon in december. Vaak krijgen we de vraag, heeft dit nou wel nut? Zeker! Lees de succesverhalen van mensen voor wie we in de afgelopen paar jaar actie voerden en meld je aan.

View original post 1.056 woorden meer

Syrische vluchtelingen starten een nieuw leven in Noorwegen


Over mensenrechten en meer

Hervestiging is de redding van ‘s werelds meest kwetsbare vluchtelingen. Een jonge familie uit Syrië vertelt hoe hun verhuizing naar Noorwegen hun leven heeft veranderd. 

View original post 1.012 woorden meer

Vluchtelingen aan de Macedonische grens pijnlijk herinnerd aan het Syrië dat ze ontvluchtten.


Over mensenrechten en meer

Toen ik aankwam in het dorp Idomeni, nabij de Griekse grens met de Voormalige Joegoslavische Republiek Macedonië, was het zicht onthutsend.

View original post 918 woorden meer

Mijn eerste week in vrijheid na tien jaar cel


Over mensenrechten en meer

Toen ik vanuit de gevangenis mijn moeder belde om haar te vertellen dat ik na tien jaar cel vrij zou komen, viel ze flauw. Zo moesten water over haar heen gooien om haar bij te brengen. Toen ze me later na al die jaren in de gevangenis weer zag, hield ze me heel stevig vast. Ze liet me pas na een kwartier weer los. En de hele tijd stroomden tranen van geluk uit haar ogen.

View original post 646 woorden meer

Mahmoud Hussein: gevangen om een T-shirt


Over mensenrechten en meer

De nu 19-jarige Egyptenaar Mahmoud Hussein zit al anderhalf jaar gevangen, omdat hij een T-shirt droeg met een anti-martel-boodschap. Zijn broer Tarek schreef hem deze brief.

View original post 904 woorden meer

Internationale anti-folterdag: in België extra wrang


Over mensenrechten en meer

Vrijdag was het de internationale dag ter ondersteuning van slachtoffers van foltering. Nooit bepaald een feestdag maar in 2015 en in België geeft het een bijzonder wrange smaak. 

View original post 892 woorden meer


Teken de petitie op www.aivl.be/soseuropa
De grootste scheepsramp op de Middellandse Zee ooit. En het ergst van al: ze had vermeden kunnen worden.

In de nacht van zaterdag 18 op zondag 19 april kapseisde een schip in de Middellandse Zee. Aan boord, volgens de laatste berichten, mogelijk 950 vluchtelingen en migranten. Voorlopig werden slechts 28 van hen levend teruggevonden.

Dit is de zoveelste vreselijke menselijke tragedie in de Middellandse Zee, En het ergst van al is dat die doden, net als de vele andere verdrinkingen van de laatste maanden, vermeden hadden kunnen worden.

Hoeveel mensen moeten er nog sterven? Eis dat de Europese Unie niet langer wegkijkt en haar verantwoordelijkheid neemt. Nu.

De Europese Unie heeft haar grenzen over land hermetisch afgesloten. Dit dwingt duizenden mensen, gedreven door oorlogen, vervolging en armoede, hun leven op het spel te zetten om Europa te bereiken via de zee. Bovendien is er sinds november 2014 geen gecoördineerde zoek- en reddingsoperatie op zee meer, wat van die mannen, vrouwen en kinderen vogels voor de kat maakt.

Roep de Europese leiders, onder wie Eerste Minister Charles Michel en Staatssecretaris Theo Francken, op mensenlevens te redden. Teken de petitie.

Amnesty International wil dat:

  • alle EU-landen samen de zoek- en reddingsoperaties op zee uitbreiden. Dit is nu de hoogste prioriteit.
  • Daarnaast moeten er meer veilige en legale manieren zijn om naar Europa te komen.
  • Eens mensen op de vlucht voor conflicten en vervolging Europa bereiken, moeten ze toegang hebben tot internationale bescherming.
  • Tot slot moet de samenwerking met derde landen, gericht op het beperken van migratiestromen, stoppen als die landen de mensenrechten schenden.
EERST MENSEN, DAN GRENZEN. IK TEKEN.
MEER DOEN?

Van 21 april tem 5 mei trekken we met onze petitie naar het Filmfestival MOOOV in verschillende Vlaamse gemeenten. Help mee als vrijwilliger.

Meld je aan!

Facebook
Twitter
Instagram
www.aivl.be
E-mail

Vrouwenrechten: hoe ver staan we?


Vrouwenrechten: hoe ver staan we?

De viering van de Internationale Vrouwendag op 8 maart markeert een mijlpaal inzake vrouwenrechten. In maart gaan wereldleiders naar de VN in New York om de balans op te maken van wat ze bereikt hebben in de 20 jaar sinds de historische vergadering in Beijing. Daar beloofden ze om de rechten van vrouwen en meisjes overal te beschermen en te bevorderen. Dr Renu Adhikari zal er een van de vele activisten zijn. Ze vertelt ons welke vooruitgang zij de laatste twee decennia heeft gezien.

Ik heb de laatste 24 jaar in Nepal rond vrouwenrechten gewerkt. Ik begon met werk rond mensenhandel en HIV. Ik had een meisje ontmoet dat in de mensenhandel terecht was gekomen. Haar verhaal bracht me ertoe om te heroverwegen of ik arts moest blijven of iets voor de rechten van vrouwen moest gaan doen. In die tijd had ik er zelfs geen idee van wat een ngo was. Desalniettemin richtte ik vanuit mijn passie voor vrouwenrechten in 1991 het Vrouwenrevalidatiecentrum (Women’s Revalidation Centre – WOREC) op.

Toen ik naar de dorpen begon te gaan, ontdekte ik de structurele discriminatie en de noodzaak om dieper in te gaan op vrouwenrechten. Ooit ontmoette ik op een bijeenkomst rond gezondheid een vrouw die over rugpijn klaagde. Toen ik haar onderzocht vond ik in haar vagina een stuk rubber van een pantoffel. Ik haalde het eruit en een deel van haar baarmoeder kwam naar buiten, samen met etter, bloed en ontlasting. Ik was in shock.

Activisten roepen de Nepalese autoriteiten op  om baarmoederverzakking te erkennen als een kwestie van mensenrechten, Kathmandu, Nepal, 5 mei 2014

Ze vertelde me haar verhaal. Ze was 13 jaar toen ze trouwde. Op haar negentiende was ze al vier keer zwanger geweest, twee daarvan resulteerden in een miskraam. Op haar 23ste kreeg ze een baarmoederverzakking en trouwde haar echtgenoot met een andere vrouw. Als alleenstaande moeder moest ze extra hard werken. In die tijd had niemand het over baarmoederverzakkingen. Dat was 23 jaar geleden.

Ik begon over de zaak te schrijven en te praten. Dat was niet eenvoudig. Ik werd beschimpt door mijn collega dokters die vroegen waarom praat je enkel over de baarmoeder?, maar ik had een goede vriendin [en bondgenoot] in Dr Aruna, en ik begon actie te voeren. Ik leerde vrouwen hoe ze een pessariumring moesten gebruiken en voerde ook actie om een eind te maken aan gendergerelateerd geweld op het niveau van de dorpsgemeenschappen, de deelgebieden en het land.

De weg naar Beijing

In 1994 ging ik naar de voorbereidende vergaderingen in New York voor de Vierde Wereldconferentie over Vrouwen die later in Beijing zou plaatsvinden. Als dokter had ik in het begin geen flauw benul van sociale indicatoren en rechten.

Ik had weinig verwachtingen in die tijd. Ook al kon ik de discussies niet altijd goed volgen, toch kwam ik er al snel achter dat er een forum was om over baarmoederverzakking en seksuele en reproductieve rechten te praten. Want die kwamen in de discussies maar weinig aan bod. Er waren duizenden vrouwen en ik kon mijn netwerk uitbreiden en van de andere vrouwenrechtenactivisten dingen opsteken.

Mijn moeder barstte ettelijke keren in tranen uit als mensen haar vroegen wat is je dochter toch aan het doen? Dat waren momenten dat ik dacht dat ik iets verkeerds gedaan had. Maar de voorbereiding op de conferentie in Beijing gaf me de bevestiging dat ik toch op het juiste spoor zat. Ik werd door het hele proces veel mondiger.

De erfenis van Beijing

Er zijn van die momenten in de geschiedenis dat alles bijeenkomt, en naar buiten komt. Beijing was zo’n moment. Na heel wat pleidooien en inspanningen door groeperingen voor vrouwenrechten werd het Beijing Platform voor Actie goedgekeurd. Dat werd bereikt door de kracht van netwerken en van verschillende groeperingen en persoonlijkheden van over heel de wereld die in Beijing samenwerkten.

In Nepal waren het nog maar de begindagen dat activisten over democratie en vrouwenrechten konden praten, en de conferentie in Beijing was de geschikte plek voor deze gesprekken. Na de conferentie werd in Nepal het Ministerie voor Vrouwen opgericht. Dat was wat we vroegen en Beijing maakte dat mogelijk, dus dat is erg belangrijk.

Maar vijf jaar later liep die politiek met een sisser af. Het politieke elan van de groeperingen voor vrouwenrechten verwaterde en de Millennium Ontwikkelingsdoelstellingen zwakten het Beijing Platform voor Actie af. Daarna nam gendermainstreaming (het integreren van de genderdimensie in het beleid) de plaats in van een hoop vrouwenrechtenkwesties. In Nepal bijvoorbeeld werden de projecten van gendermainstreaming herleid tot symbolische gestes. De politieke en structurele kwesties in verband met vrouwenrechten werden niet aangepakt. Hier en daar een vrouw zetten op een postje betekent nog geen gelijkheid.

Twintig jaar later

Toen ik met mijn werk begon haalde ik een rubberen pantoffel uit de vagina van een vrouw tijdens een bijeenkomst rond gezondheid. Maar na 20 jaar van zo veel energie en werk in verband met baarmoederverzakking en discriminatie van vrouwen, nam ik onlangs weer deel aan een bijeenkomst rond gezondheid: nu moest ik een lang stuk stof uit een vrouw trekken. Ze gebruikte het om haar baarmoeder op de plaats te houden – en ze was maar 10 km verwijderd van een regeringsziekenhuis. Vrouwenrechtenactivisten brachten de problemen naar buiten in Beijing, maar de ernst van de problemen verdween uit het zicht. Er werden plannen uitgetekend, maar er kwamen geen structurele veranderingen tot stand.

De VN-bijeenkomst in maart om de vooruitgang sinds Beijing te beoordelen, zal een moment zijn om er over na te denken en te bekijken wat we bereikt hebben, en op deze prestaties verder te werken. Maar we moeten ook kijken naar wat niet gewerkt heeft. Dat is waarom ik daar wil zijn en wil deelnemen aan dit debat over vrouwenrechten 20 jaar later.

SCHRIJFMARATHON: DE KAAP VAN 20.000 BRIEVEN IS GEROND!


fwt_button_en

 

Click on the links to translation

From Dutch to English
5a83891a81b057fed56930a6aaaf7b3c

 

SCHRIJFMARATHON: DE KAAP VAN 20.000 BRIEVEN IS GEROND!

De Schrijfmarathon is een groot succes: op dit moment, 19 december 2014, hebben we samen al 21 548 brieven geschreven! Daarmee is ons vooropgestelde doel van 20.000 brieven ruim gehaald. En bovendien, de Schrijfmarathon is nog niet gedaan: nog tot eind december kan je online deelnemen.

21 548 brieven in Vlaanderen

21 548 brieven werden de afgelopen dagen met de hand geschreven op een van de lokale Schrijfmarathons in Vlaanderen of online opgestuurd. Een verbluffend aantal.
Aan iedereen die al schreef, organiseerde, aanwezig was, online meedeed, meedacht en deze prachtige actie steunde: ontzettend bedankt!
Ook voor wie nog niet meedeed, is het nog niet te laat: tot 31 december kan je nog via onze website brieven sturen.
Op 6 december hield Amnesty International een 12 uur durende Schrijfmarathon in Antwerpen. Ook op tientallen andere plaatsen in Vlaanderen werden brieven geschreven, onder meer door bekende Vlamingen als Geert Hoste, Michael Pas, Guido Belcanto of Ann Van Elsen. Maar vooral door gewone mensen die zich geheel belangeloos en met veel enthousiasme voor anderen inzetten.

Schrijfmarathon in heel de wereld

De Schrijfmarathon blijft niet beperkt tot Vlaanderen. Van Ghana tot de Faeröer eilanden, van Mongolië tot Mexico, op veel plaatsen nemen mensen even de tijd om een brief te schrijven voor 12 mensen in nood. Onder hen de Chinese Liu Ping die in de cel zit omdat ze de corruptie in haar land bestrijdt.
“Al die acties voor mijn moeder, het raakt me diep. Aan iedereen die actie voor haar voerde: dankjewel!”
Liao Minyue, dochter van Liu Ping.
De Schrijfmarathon gaat nog door tot eind december. Tot die tijd kan je nog steeds een brief sturen via onze website en natuurlijk ook anderen oproepen hetzelfde te doen.

Verwante berichten en acties:

INTERNATIONAAL WAPENHANDELSVERDRAG WORDT VAN KRACHT


INTERNATIONAAL WAPENHANDELSVERDRAG WORDT VAN KRACHT

standbeeld bij de VN-gebouwen in New York

Het Internationaal Wapenhandelsverdrag wordt op 24 december 2014 van kracht. Dit is een historisch moment.

Het international Wapenhandelsverdrag zal verhinderen dat wapens in de verkeerde handen terecht komen. Wapens mogen niet langer verhandeld worden van zodra er een reëel risico bestaat dat ze kunnen gebruikt worden om ernstige mensenrechtenschendingen te plegen.

Een realiteit die levens redt

Amnesty International en haar supporters hebben sinds het midden van de jaren ’90 onophoudelijk gelobbyd en campagne gevoerd voor dit Wapenhandelsverdrag. “We hebben echt een historische doorbraak bereikt. Dit toont wat er mogelijk is als we ons in iets vastbijten. Als we blijven werken om een goed idee om te zetten in realiteit. Een realiteit die levens redt”, zegt Salil Shetty, secretaris-generaal van Amnesty International.

“Toen enkele Amnesty-activisten samen met een paar anderen begin jaren ’90 voor het eerst voorstelden om de onverantwoorde internationale wapenhandel te reglementeren, werd daar soms zelfs mee gespot. Twintig jaar later wordt het verdrag nu een wettelijk bindende realiteit: het is een eerbetoon aan hun harde werk, hun creativiteit en hun volharding.”

Verdrag kan miljoenen mensen beschermen

Als gevolg van de slecht gereglementeerde wereldwijde handel in wapens en munitie sterven er elk jaar gemiddeld minstens een half miljoen mensen. Miljoenen anderen raken gewond, worden verkracht of moeten hun huis ontvluchten. De wapenhandel hult zich in geheimzinnigheid, maar de waarde van internationale verkopen komt jaarlijks in de buurt van 100 miljard dollar.

Het Wapenhandelsverdrag bevat een aantal krachtige regels om de toevoer van wapens naar landen te stoppen als ze gebruikt kunnen worden voor volkerenmoord, misdaden tegen de menselijkheid, oorlogsmisdaden of ernstige schendingen van de mensenrechten. Regeringen die deelnemen aan het Wapenhandelsverdrag moeten nu een objectieve beoordeling maken of er een doorslaggevend risico bestaat dat wapens dienen om zulke wreedheden te begaan.

Steeds meer ratificaties

Vijf van de tien grootste wapenexporteurs – Frankrijk, Duitsland, Italië, Spanje en het Verenigd Koninkrijk – maken deel uit van de 60 landen over heel de wereld die het Wapenhandelsverdrag al geratificeerd hebben. De VS, de belangrijkste producent en exporteur van wapens, behoort tot de 70 landen die het verdrag al ondertekenden, maar nog niet ratificeerden. Andere grote wapenproducenten zoals China, Canada en Rusland verzetten zich tegen het ondertekenen of ratificeren van het verdrag.

Amnesty International blijft druk uitoefenen totdat alle staten het Wapenhandelsverdrag ratificeren. “Het werk is niet gedaan. We gaan niet op onze lauweren rusten. Hoewel het Wapenhandelsverdrag essentiële grondregels vastlegt voor de wereldwijde wapenhandel, is het geen wondermiddel. Meer steun en druk is nodig opdat alle staten zich strikt houden aan de principes ervan,” zegt Salil Shetty.

“Alle overheden moeten zich duidelijk engageren zodat dit geen ‘business as usual’ wordt. Mensen over de hele wereld hebben genoeg geleden door ongebreidelde wapenhandel. De regeringen zijn het aan hen verplicht om hun beloften in daden om te zetten.”

Verwante berichten en acties: